Loe on Wheels .... in Zuid-India

Back in town ... Wat een cultuurshock! Zal ik ooit nog kunnen wennen aan de stilte, het ontbreken van getoeter, het straatlawaai vanuit mijn hotelkamer? Zal ik eraan kunnen wennen dat ik niet meer aangesproken word als ik op straat rondfiets; "Your good name, please? Where from?" enz ...
De koude kunnen verdragen, niet meer buiten zijn van 's morgens vroeg tot 's avonds laat ...?
Hoe het ook zij, de herinneringen blijven, evenals enkele goede vrienden ...

In de zuidelijke wijken van Mumbai valt het fietsen nog redelijk mee, ik fietste de eerste dag 40 km bijeen. In veel straten is het zo kalm dat er cricket gespeeld wordt. Ik moest wat zoeken naar de Massoon docks, maar het loonde wel de moeite. Kleurige vissersboten die aangemeerd liggen, honderden vrouwen die gehurkt garnalen zitten te pellen onder de afdaken, de hopen vis, dit alles gekruid met de penetrante visgeur en het bijhorende lawaai. Verder zijn er de smalle straatjes met de kraampjes, de wijken waar de mensen opeengepakt wonen in kleine huisjes.
Colaba is de meest toeristische wijk met alles wat erbij hoort: opdringerige venters, internetcafe's, restaurants, ... Volk vind je ook op Chowpatti beach, een klein strandje langs de Marine drive. Verder doet Mumbai soms aan Londen denken: de dubbeldekkers die je daar ook ziet; gebouwen zoals het Victoria train station ...
Nog enkele uren en dan zit het erop, de bagage is gepakt en staat te wachten in het hotel. Uitchecken en een taxi zoeken ... Drie maand zijn voorbijgevlogen, het was een mooie ervaring!

In Mahabaleshwar kan je op de koppen lopen, heel veel Indische toeristen. Main street is een en al uithangbord, fudge en chikki, de plaatselijke zoete specialiteiten, prullaria voor kinderen en volwassenen, restaurantjes, ...
Naast de gebruikelijke kraampjes zie je hier ook aardbeienverkopers, die werden geimporteerd en bleken het hier goed te doen (de aardbeien, niet de verkopers ...). Bijna zo lekker als de Belgische! Een must-to-do hier is het gaan bekijken van de view points, allemaal met een mooie naam bedacht: Arthur's seat point, Needle view point, ... Ik fiets er heen en zie, en het is mooi. Niet dat het zoveel scheelt met wat ik hier dagelijks doe ...
Na Mahabaleshwar krijg ik een mooie afdaling voorgeschoteld, hoewel ik wel de remmen moet dichtknijpen, want de weg is niet alles. Ik keer een stukje zuidwaarts terug tot Dapoli, vandaar nog enkele kilometers naar Harnai, opnieuw een kustplaatsje. Ik vind er een mooi hotel, en heb hier het strand opnieuw voor mij alleen ... Welcome back to the Konkan coast!
Van Harnai fiets ik een nog onbekend stukje (ik deed een alternatieve weg op de heenreis) tot ik weer op bekend terrein ben, richting Murud. Het is vreemd om alles weer terug te zien wat ik bijna 3 maand geleden begon, heden, verleden en toekomst liggen hier dicht bij elkaar...
Ik was van plan een dagje te rusten in Murud, maar het is weekend, mijn hotel is volzet en ik fiets dan maar verder naar Mumbai.
Wie pronostiekte op de 5000, juich; ik heb u niet teleurgesteld. Net buiten Murud mocht ik deze stand op de teller zien. Inzetten mag ook nog altijd op Sparsam, beste mensen, zie de desbetreffende artikels.
Voor ik deze tocht begon, wist ik niet hoever ik ging raken. Ik heb mijn lus kunnen volbrengen tot in Mumbai, 't is goed geweest ... Sommige Indiers vragen mij wat het mooiste was, op zoiets kun je moeilijk antwoorden, na het zien van al die verschillende bergen, stranden, tempels, ... Ik waag er mij toch aan: het mooiste was voor mij hier het fietsen tussen al die verschillende landschappen, en het contact met al die verschillende mensen; zelfs na het beantwoorden van honderden malen dezelfde vragen ...

Het afscheidsgevoel begint al in mijn reis te sluipen en ik begin alles hier al voor de laatste keren te beleven. Amboli is zelfs bijna geen dorpje, slechts enkele straatjes. Toch zijn hier minstens 4 hotels in dit hillstation dat het dichtst bij Goa gelegen is. Nu is het kalm, voor Indiers ligt het hoogseizoen hier in de zomer.
Van Panjim heb ik weer eerst een drukke weg, ik start in de mist. Nadat ik afgeslagen heb naar Amboli wordt het mooier. De ghats zijn hier wel droger en het is ook al voelbaar warmer. Na Amboli komen enkele steden aan de beurt, die allemaal verbonden zijn door een grote snelweg: Nipani, Kolhapur, Karad, Satara. Volgens de Indiers geen enkel probleem: 4 rijstroken, dus plaats zat. Naar Kolhapur is het slechts 40 km en een deel daarvan is op de snelweg goed te doen; ik kan zelfs op de dienstweg waar ook de ossenkarren rijden. De andere plaatsen vermijd ik echter de snelweg en zoek mijn weg via alternatieve wegen. Het worden nog mooie fietsdagjes door een dor, maar toch mooi landschap. Het is hier 's morgens blijkbaar altijd mistig in deze tijd. Nipani is een van die stadjes waar alles en niets te beleven valt; wat rondfietsen, mensen kijken, ...
Ik laat me in deze niet-toeristische plaatsen soms scheren, een minuscuul werkje dat de barbier met de grootste zorg uitvoert.

In Kolhapur is een klein museum ondergebracht in het 'nieuw paleis' van de maharaja. De man knalde heel wat dieren af, en zijn vertrekken puilen uit van opgezette wilde dieren, vloerkleden, zelfs asbakken en lampadeires van olifanten-, leeuwen- en struisvogelpoten.
In Karad bezoek ik een biezonder mooie en levendige markt (maar vermeed de kippen ...). In Satara zijn de tafelbergen al te zien die ik vanuit Mahabaleshwar zal kunnen overschouwen.

Stranden genoeg hier aan de kust (klinkt logisch he), na Gokarna is Karwar aan de beurt. Geen enkele toerist te bespeuren hier, ook niet aan het prachtige strand 3 km voor Karwar. Karwar zelf is een rustig stadje, waar net een markt aan de gang is. Beetje moeilijk om een nieuw servies mee te nemen met de fiets, voor de prijs moet ik het niet laten: 60 tot 90 roepies voor 12 tassen (minder dan 2 euro).

Mijn volgende halte is in het zuiden van Goa: Palolem. Dit is volgens de boekjes het mooiste strand van Goa, en als je alle hutjes onder de palmbomen en 90 percent van het volk wegdenkt, is dit best mogelijk. In Benaulim is ook veel volk, maar meer uitgespreid over de kilometerslange stranden. Accomodatie is hier over het algemeen duur en je krijgt weinig waar voor je geld.
Ik vervolg mijn weg naar Panjim. Het is niet zo ver en ik hou de zon wat aan mijn rechterkant en fiets gewoon noordwaarts. Na een tijdje kom ik echter onherroepelijk op de snelweg en is het gedaan met de pret. Het is precies 2 maand geleden dat ik in Panjim was en het is prettig de plaatsen te herkennen. Wat me vooral zal bijblijven van Goa zijn de achterafstraatjes met hoge palmbomen waartussen het prettig fietsen is. Goa heeft ook een andere sfeer: je ziet weinig hindutempels op deze plaatsen, de vrouwen dragen vaak korte short of rok ipv sari's en alle toeristische kuststeden laten je bijna vergeten dat je in India bent.
Na Panjim kan ik terug de bergen in via Amboli, van daaruit plan ik mijn weg verder noordwaarts, via Kolhapur, Satara. Het laatste stukje voor Bombay zak ik dan terug af naar Murud, waar ik mijn fietsreis zo mooi begon.

Het is niet zo moeilijk om te zien waarom Gokarna zo'n populair oord is. Er zijn verschillende tempels in de stad, sadhu's lopen door de straten of zitten te mediteren voor de tempel, de toeristenstroom heeft een overvloed aan faciliteiten op gang gebracht: internetcafe's, winkeltjes en vooral gezellige restaurants (soms uitgebaat door Nepalezen) waar heerlijk verse vis (en bier) geserveerd wordt. Sommige mensen huren hier een klein huisje voor langere tijd. Terwijl de laatsten gaan slapen na hun portie 'hotdrinks' en andere roesmiddelen, zitten de eersten al op het strand, de lichamen gebogen in yogahoudingen.
De juwelen zijn voor mij vooral de stranden die je bereikt door vanuit Gokarna beach een voetpad tevolgen. Kudle beach en vooral de W-vormige Om beach (ondertussen ook al via de weg bereikbaar) behoren tot de mooiste stranden die ik ooit gezien heb. In de rijen hutjes onder de palmbomen zit een bonte bende milkshake te lurken, Indiaas of Westers voedsel te eten. Je kan hier overnachten in 'basic accomodation', maar het is druk. Zwemmen in deze zee is zalig. Ik ben echter geen blijver en moet altijd verder, noordwaarts - nog een tijdje langs de kust (Karwar, Palolem) eer ik weer de bergen inga. Alleen spijtig is het, dat als ik Mumbai begin te naderen, het vaak drukker zal worden, tenzij ik weer de kustweg volg waarmee ik begon. Tips zijn welkom...

Beste mensen, dank aan degenen die reeds steunden voor SPARSAM (zie artikels Sparsam 1 en 2). De actie loopt nog steeds. Het project heeft een stuk grond met woonst in bruikleen gekregen voor een jaar. Deze termijn loopt stilaan ten einde en ondertussen moet geld gezocht worden voor een nieuwe plaats. Zo'n minimaal 1500 euro zou hen in staat moeten stellen hiervoor een voorlopige oplossing te vinden. Het is mijn betrachting hen hierbij zoveel mogelijk te helpen, want het is een mooi project dat het waard is te blijven bestaan. Als vele mensen wat storten - hoe klein het bedrag ook is - zou dit voor hen een wereld van verschil kunnen uitmaken. Ons geld is hier immers veel waard. Giften zijn jammer genoeg niet aftrekbaar van de belastingen. Het enige dat ik je kan verzekeren is dat het geld terechtkomt en goed besteed wordt - en is dit niet veel meer waard? Voor vragen hieromtrent kun je me mailen via de link op deze blog. Met beste dank ...

De highway naar de kust is niet zo aangenaam en het duurt dan ook niet lang om van koers te veranderen als ik 18 km na Shimoga een wegwijzer zie naar Hosanagar - 46 km. Van daaruit is het nog een heel eind naar Kollur, plaatsje met een ster op mijn kaart - Hindu pilgrim site - en dus met slaapgelegenheid. We zien wel onderweg ...
De weg wordt direkt mooier, apen in de bomen en hoewel nu ook niet spectaculair vind ik dit veel aangenamer fietsen. Na Hosanagar fiets ik door de Western ghats met mooie zichten. Ik zit er wel wat door - weeral meer dan 100 km - als ik 2 mensen uit een bergweg zie komen. We praten wat, ze maakten een mooie tocht door de jungle naar een tempel op een nabije top. En ze geven me goed nieuws: de laatste kilometers naar Kollur alleen maar bergaf! In mijn moeheid en enthousiasme rij ik aan 40 per uur op een grote steen, die bezorgt me een slangenbeet (soms raar wat je allemaal kan oplopen op een fietsvakantie, he).
Opgelucht dat ik er zo goed vanaf kom leg ik snel mijn reserveband op en kom even later aan in Kollur. Het is een authentiek stadje met een mooie tempel, die ik verschillende malen bezoek. 's Avonds wordt een paal met lonten bekleed en die worden aangestoken tijdens de puja van 19u30 - een mooi gezicht!

De volgende dag maak ik de tocht die het koppel me aanraadde. Met de bus van 6u keer ik de 11 km terug en ik start de tocht begeleid door junglegeluiden. Ik word gevolgd door een oude sadhu die gaat mediteren aan een grot, misschien wel maandenlang. Twee mannen van Kerala helpen zijn bagage dragen. Het is een mooie tocht, na een tijdje alleen een smal paadje dat afwisselend door bos en langs bergflank loopt. Aan de tempel boven kun je nog verder naar de grot waar Ganesh je opwacht en nog een etappe verder brengt je naar de werkelijke top, met een klein tempeltje en schitterende vergezichten. Ik daal samen met 3 mannen van Kerala, een pujari en twee studenten. Ik zie hen 's avonds nog terug in de tempel.
Vanuit Kollur is het slechts een boogscheut naar de kust, ik fiets in blijde verwachting van nog een mooie afdaling met zicht op zee, maar die blijft uit en ik kom aan de highway zonder de zee gezien te hebben. Blijkbaar was ik toch al veel gedaald. Murdeshwar wordt mijn eerste halte, een aangenaam kustplaatsje met een enorm Shivabeeld en de grootste gopuram die ik tot nu toe zag. Van daaruit is het een 80 km naar Gokarna, een beetje een 'backpackersparadijs', maar ook een belangrijke pelgrimsplaats voor Hindu's. Ik ben ingesteld op de highway, de kilometers malen vlot weg en tegen de middag kom ik aan in Gokarna.

Ik verlaat Madikeri langs rustige wegen door de heuvels. Na een vijftigtal km wordt het wat vlakker. Na 2 maanden fietsen zie ik mijn eerste niet platte slang op de weg, een groot groen exemplaar van zeker anderhalve meter kronkelt in ijltempo naar de overkant. Wat verder word ik uitgenodigd voor de opening van een nieuw huis. Onder een grote partytent worden feestelijke meals geserveerd. De meeste mensen die hier zitten, werken in de koffiebusiness.
Het laatste eindje naar Belur is de weg bar slecht en ik ben blij als ik mijn fietstassen op mijn bed neerplof en onder de douche kan.

De volgende morgen wacht ik samen met een handjevol mensen voor de poorten van de tempel in Belur tot deze opengaan. Anders dan de granieten tempels van Hampi, zijn deze tempels gemaakt uit zwarte speksteen. Ze zijn heel gedetailleerd afgewerkt, elke vierkante cm is benut om er een tekening of beeld uit te houwen. Ik fiets nadien de 16 km naar Halebid om de dichtstbijzijnde sites daar te bezoeken, naast de Hindutempels ook een Jaintempel, maar allen in dezelfde stijl. Heel mooi.

's Avonds keer ik terug naar de tempel in Belur en nu leeft de tempel als honderden mensen op het plein wandelen en de verschillende gebouwen in de tempel in- en uitgaan. Aan de ene kant van de tempel waakt de volle maan, de andere kant kleurt rood in de ondergaande zon. Postkaartjes! Om 19u is er een puja, een bandje met saxen en trommels speelt in de tempel, als het gordijn zich opent en de pujari's uit het inner sanctum komen om de rijen gelovigen te zegenen.

De volgende dag rij ik verder, na een tijdje opnieuw door een heuvelachtig gebied, tot ik de highway bereik die naar Hanovar loopt. Met de oostenwind achter maak ik het tot Shimoga. Op deze weg is opnieuw niet al te veel te zien, enige voordeel is dat het vlot gaat.

Nee, dat is geen volk van een verre planeet uit Star Trek, maar een streek in de Western ghats, waar ik een trekking deed.
In Mysore bezocht ik eerst het paleis. Een druk bezochte attractie, dus in een massa volk blootsvoets door de met touwen afgezette gangen van kamer naar kamer schuifelen. Ondanks het feit dat veel kamers gesloten waren, was het toch de moeite. Een indrukwekkend staaltje van bouwkunst, islamitische elementen, rijkelijk versierde pilaren, muurschilderingen, mozaiektegels, ... De koepels in veel kamers bestaan uit gekleurd glaswerk. Al lang tijdens mijn reis spreken de mensen mij over het befaamde glas van Belgie en dit werd ook in dit paleis gebruikt. Wie voor mij kan ophelderen van waar dit glas precies komt, mag me gerust een mailtje zenden.
Mysore is een aangename stad met ruime straten en niet al te veel verkeer en het is een plezier om er rond te fietsen. Een processie nabij een tempel, allerhande fruit- en andere stalletjes, genoeg te zien dus.
Van Mysore trek ik opnieuw richting ghats, naar Madikeri (ma, die kerrie?). De eerste 50 km uit Mysore is de weg volledig kapot en moet ik vaak op een half wegdek tussen de auto's laveren. Het gaat wel, maar plezierig is anders. Na dit gehots wordt het wegdek gelukkig wat vriendelijker voor mijn zitvlak en na 100 km heb ik nog een stukje van 25 km de heuvels in ... Raar, maar hoe verder ik rijd hoe beter het gaat. Het wordt ook weer mooier.

In Madikeri boek ik een trekking van twee dagen. In het gezelschap van de gids Vijay, 3 Noorse studenten geneeskunde en 2 Engelse dames maken we een mooie tocht naar de Kopatti Kundu op 1350 m hoogte (resp. 6,5 km stijgen en dalen). 's Avonds verblijven we bij particulieren in een sobere slaapgelegenheid. De tweede dag zou normaal doorgaan met de Noren, maar die haakten af wegens blessureleed en zo trek ik alleen met Vijay naar de hoogste berg in het gebied, Thadiandamole (1750 m, 8 km heen en 8 terug).
Het wordt een aangename dag met goede gesprekken en tal van mooie zichten. Lunchen op de winderige top met zicht op de met jungle begroeide bergen.
Terug in Madikeri laat ik mijn voeten wat rusten en neem een autoriksja naar Raja's tombs. Niet zover hier vandaan is een festival aan de gang, maar naar ik hoor betekent dit een paar uur aanschuiven naar een groot monolitisch Jainbeeld en ik weet niet of dit aan mijn ideaalbeeld van een festival beantwoordt. Mogelijk trek ik van hier dus zoals gepland verder naar Belur en Halebid, enkele mooie tempels tegemoet ...

Na 15 km klimmen uit Munnar is het lastigste dat ik verder hoef te doen mijn remmen dichtknijpen om te genieten van de spectaculaire panorama's. In Marayoor slaap ik gescheiden van mijn fiets. Die wacht 16 km verder op me bij de parkwachters van Chinnar NP, waar ik de volgende morgen een trekking doe. Mijn gids leidt me via steeds verser wordende keutels naar de producenten ervan; een familie olifanten, die zich tegoed doet aan de boombladeren.

Nadien fiets ik via een weggetje binnendoor verder naar Pollachi, waar ik op de drukke weg een lift versier naar Coimbatore. Deze grote stad is een tussenhalte op weg naar het volgende hillstation. Ik vind er de volgende morgen vlot mijn weg uit, maar de eerste 10 km zijn niet echt aangenaam. Het wordt pas weer iets mooier als ik de afslag naar Kotagiri neem. Na 40 km is deze klim wel een lastig stukje en ik moet knokken voor elke km.Kotagiri is een klein plaatsje zonder toeristen, die vind ik de volgende dag terug in Ooty. Ik start 's morgens vroeg in de mist, de theestruiken en heuvels verscholen achter wolkenflarden, tot de zon ze na enkele uren tevoorschijn tovert. Ik heb mijn hoogte gisteren gehaald en in enkele uren nader ik Ooty. Ik neem eerst nog de afslag naar Dodabetta peak, vanwaar ik Ooty zie liggen.
Het toeristenleven in Ooty speelt zich grotendeels af in de winkelstraat. De logies liggen wel verspreid, rond het meer en in rustiger hoger gelegen plaatsen. Ik fiets rond het meer en in de verschillende delen van de stad. 's Morgens en 's avonds is het flink koud in deze stad op 2240 m hoogte en je ziet er dan ook overal verkopers van fleece mutsen rondlopen.
Na Ooty heb ik weer zo' prachtige afdaling, in een kleine 20 km daal ik zo'n 700 meter. De hoogvlakte opent zich tussen de bergflanken. Ik kruis opnieuw een nationaal park (NP) en een Wildlife Sanctuary (WLS). Niet voor niets staan hier borden 'Animal crossing zone' en 'Elephant zone'. Ik zie een familie herten oversteken, jammer genoeg worden ze hierbij telkens gehinderd door auto's.
In de Western ghats ontmoette ik al tweewielers op de bekende Indiase Engfield, en nu zie ik ook een Spaans koppel op de fiets. We slaan een praatje en wisselen wat info uit vooraleer onze weg te vervolgen in tegenovergestelde richting.
Het is een mooie dag geweest wanneer ik na 80 km in Gundlupet weer een druk stukje weg oversla en via Nanjangud naar Mysore lift.

Het bezoek aan de gemeenschap van SPARSAM heeft me diep geraakt. Zonder hulp zouden deze kinderen op straat leven of zelfs sterven ...
Het voortbestaan van dit nieuwe project hangt echter volledig af van giften, er is geen enkele subsidie of andere vorm van inkomsten. Nochtans is er veel geld nodig, b.v. voor materialen, anti-epileptica, .... Het is de bedoeling dat het project later zelfbedruipend wordt, maar eerst moeten ze door de moeilijke beginperiode. Ik ben na mijn bezoek met hen via e-mail in contact gebleven en zou hen graag verder helpen; daarom vraag ik uw steun.
Zou het niet mooi zijn als SPARSAM via deze weblog het nodige duwtje in de rug zou krijgen? Wie wenst te steunen, kan dit. Neem contact op via mail. Elke gift is welkom! Stuur deze tekst ook gerust door naar uw familie en vrienden. Ik dank u hartelijk uit naam van SPARSAM.

Hoewel het stadje zelf voor mij minder aantrekkelijk is dan Kumily, is de omgeving hier prachtig! De 105 km-lange bergtocht die me hier bracht was een lastige hap. Het grootste deel liep bergop, bergaf door de beboste uitlopers van de western ghats. 's Morgens was het frisjes. Onder de hoge bomen groeien de kardemomplanten, die het beste gedijen in de schaduw. De laatste kilometers gaven echt de indruk van hooggebergte. Ik zag het, maar had niet veel te zeggen op dat moment ... Een dagje rust in Munnar kon ik goed gebruiken!

Vandaag fietste ik naar 'topstation' en terug, ongeveer een 300 meter klimmen van Munnar. Het oorspronkelijke reisplan was om vandaar verder via een berg- en jungleweg naar Kodaikanal te fietsen, maar navraag leert dat dit onmogelijk is. Deze dagtocht was echter een mooie troost. Ik ontbeet in Munnar om mijn van kou verstijfde handen wat te laten warmen en begon de beklimming daarna met al mijn warme kleren aan.
De vrouwen vertrokken met manden op het hoofd naar de plantages om te gaan plukken. Naarmate ik vorderde werd het warmer en mooier. Een stuwmeer, bergen, de geometrische patronen van de theestruiken ... De laatste kilometers weer tussen steile bergwanden, die de wolken gevangen houden.

Aan top station kijk ik vanuit het viewpoint naar de bewegende wolkenformaties en leiden enkele jongens me naar limoen- en sinaasappelbomen.

De afdaling is fantastisch, de zon tegemoet in deze droomlandschappen ...

Groetjes!

Mijn zoektocht naar kleine wegen mondde uit in een 'doodlopende weg', ondanks de roadatlas van Kerala die ik kocht wist niemand mij het kleine weggetje op mijn twee kaarten te wijzen .

Zo belandde ik via een omweg opnieuw op de KK (Kottayam-Kumily) Highway. Na een stop in Kanjirapally belandde ik in Kuttikanam en dan zie je hoe het wiel der toeval kan rollen ... Laat me nu net in hetzelfde hotel inchecken, waar Michael verblijft!

Mike organiseert hier weldra mountainbike-tochten voor groepen. Hij kent ondertussen de streek door en door, de mooie plekjes, de verhalen erbij, ... Daarbij kent hij heel veel mensen en spreekt een mondvol Malayalam.
Ik ga samen met hem en Lily een dagje mountainbiken en ik kan jullie verzekeren: het is prachtig! Kronkelende paadjes dwars door theeplantages, stevige hellingen en mooie afdalingen, een stuk in de bergen langs een vallei ... Je moet het zien om het te geloven. Moest je ooit geinteresseerd zijn in een actieve vakantie, dan is dit the place to be. Bezoek zijn website (klik op de foto voor een link):

Ondertussen ben ik dus in de bergen, vandaag in Kumily. De theeplantages hebben hier plaats gemaakt voor kardemon, niet voor niets wordt deze streek hier the Cardamon Hills genoemd.

Een bezoek aan een specerijentuin leert me heel wat van wat hier geteeld wordt, peper, kardemon, saffraan, vanille, kaneel, ... Ongetwijfeld vind ik deze planten dikwijls terug op mijn weg.

Morgen wordt een mooi klimmetje naar Munnar op 1524m. Van daaruit exploreer ik waarschijnlijk enkele dagen de streek.
Meer nieuws volgt!

Ik kies de eerste formule en beleef een leuk dagje, pratend met andere toeristen terwijl we langs de unieke landschappen varen, soms langs kleine kanalen tussen de palmbomen en langs de huizen van de bewoners. Het laatste stukje is heel mooi, overal water rondom ons, aan de ene kant een smal aarden paadje met huizen erlangs en daarachter opnieuw water en aan de andere kant de ondergaande zon weerspiegeld in het water ...

In Allepey verblijf ik opnieuw bij particulieren, die net een maand gestart zijn met hun guesthouse langs het kanaal. Van hieruit wilde ik het meer oversteken met de plaatselijke ferry naar Kottayam, maar om de een of andere reden varen er vandaag geen ferry's en daarom rijd ik rond per fiets. Het is mooi, een deel langs een kanaal; ik steek dit over en rij langs de andere kant op zo'n aarden paadje. Zo krijg ik ook de 'backwaterfeelings' per fiets.

De laatste dagen bezorgden te veel drukke wegen me wat frustratie. Na Kanyakumari wilde ik namelijk verblijven in een klein dorpje op 7 km van Kerala's hoofdstad Trivandrum. Daardoor koos ik voor de highway die erheen leidde i.p.v. een alternatieve weg. Na lang zoeken vond ik ongeveer de plaats in het dorpje waar ik moest zijn; de uitbaatster was echter verhuisd en had op een andere plaats een 'backwaterverblijf'. Het artikel waaruit ik de info haalde was zeker nog niet oud, zo zie je maar hoe snel alles kan veranderen in de toeristenbusiness. Ik reed die dag dan maar verder naar Varkala en kwam daar aan met een stevige 146 km in de benen.

Varkala was dan wel heel mooi. Vanop mijn rustig hotelletje op de zuidklif kon je de zon kan zien ondergaan in de Arabische zee. Ik bleef er de volgende dag om wat te zwemmen en te relaxen, gelukkig moest ik dankzij een tip van de manager niet te veel meer op de highway en kon ik wat binnendoor. Voor morgen zit ik echter met een nieuw probleem; het gele weggetje op de kaart van Nelles blijkt in werkelijkheid opnieuw een highway te zijn en dat vind ik minder leuk, ik moet me er vandaag nog verder over beraden wat ik zal doen. Wordt vervolgd ...

Wel, daar ben ik dan, aan Cape Comorin, het zuidelijkste puntje van India, met 2382 km op de teller!
Ik had een romantische voorstelling van een grote rots waar ik met de fiets zou poseren voor een souvenirfoto, maar ik heb met bagage en al rondgekrost om uit te vissen wat eigenlijk het meest zuidelijke puntje was en heb dan voor de zekerheid maar enkele foto's genomen. Het zicht op het eilandje met tempel en standbeeld is alleszins mooi. 's Avonds gaat ook hier de zon onder: elk plekje waar je dit schouwspel kan zien is ingepalmd door toeristen, meestal Indische.

Het waren nog twee mooie dagjes hier naartoe. De eerste dag, na 40 km, was ik al om 9u30 in Tiruchendur; een rustig dagje met bezoek aan de strandtempel, ook een belangrijk hindoe-pelgrimscentrum. Op weg er naar toe zag ik in het groen geklede pelgrims blootsvoets hun tocht afleggen, van 40 tot 100 km ver komen ze, in 2 a 3 dagen tot een week ... Na aankomst nam ik eens de tijd om op mijn gemak mijn hele garderobe wassen en de ketting van de fiets te ontvetten en opnieuw in te smeren. Als ik aan de hoteleigenaar vraag waar ik dit mag doen (en dus ook de bevuilde benzine lozen) zegt hij: 'Well, you know, sir, India is such a country, you can do it anywhere) en hij maakte een breed gebaar naar de tuin voor het hotel ...

De resterende 90 km naar Kanyakumari reed ik vandaag op een heel goed geasfalteerde weg. Ik profiteer niet alleen van de wind, in het laatste stuk staat een 'wind farm', en voordien zie je honderden windmolens in het landschap.

De oostkust was mooi en leuk om fietsen, enkele mooie en aangename steden, volledig vlak (uitgezonderd vandaag wat hele lichte heuvels ...), toch een afwisselend landschap, vaak slechte wegen maar dat mocht de pret niet derven, en zoals gezegd heel vriendelijke mensen ...

Het volgende deel van mijn reis wordt er een van bergetappes, nationale parken en hillstations, backwaters, en ook nog wel wat kust ...

Hou jullie goed, wees niet te jaloers (hier wordt hard gewerkt ...) en tot mailens

Hoewel de slechte wegkwaliteit het windvoordeel nivelleert, schiet ik goed op naar het zuiden. Villangini is heel christelijk, blijkbaar gebeurde daar een mirakel en het is er heel druk met christelijke bedevaarders. Het is mooi te zien hoe dit toch nog een Indische invulling krijgt, b.v. het hoofd kaalscheren voor geloofsdoeleinden. Minder mooi zijn de trieste herinneringen aan 26 december 2004: een herdenkingsteken, een 'tijdelijk' opvangkamp, ... Het was in deze streek in Tamil Nadu dat de tsunami het hardst toesloeg.
Na een slechte nacht moet ik mij voortslepen naar Pattukkottai. Een stukje 'overland' daar deze hoek moerasgebied is en er geen doorlopende weg is. Naar Thondi een heel mooie weg, een stukje het binnenland in, mooi en beschut door bomen. Op de weg langs de zee is er geen enkele beschutting en zuidwaarts wordt het steeds warmer.
Thondi is een klein dorpje en het is er leuk verblijven en praten met de lokale bevolking. Pongal gaat trouwens nog door, ik zag koeien met mooie sjablonen (de handen van de mensen) en gekleurde hoorns, een steegje met heel mooie tekeningen (er werd een wedstrijd gehouden) ...
Naar Ramanathapuram is het van daar slechts 49 km, en dan neem ik een bus om op het schiereiland een uiterste stukje India te bezoeken; slechts 18 km verwijderd van Sri Lanka. Je kan er bijna naar toelopen over "Rama's voetstappen", zandbanken en koraalriffen. Rameswar, het nabije stadje heeft een heilige tempel, waar ook heel veel pelgrims naar toe komen.

Vandaag heb ik een stevige 130 km gefietst naar Tuticorin over meestal heel slechte wegen, in de stadjes was het wegdek bijna volledig bedekt met zand en tussen de stadjes was het wegdek op meer plaatsen opengebroken dan gaaf. India heeft trouwens het laatste jaar behoorlijk wat natuurrampen meegemaakt; de overstromingen zijn mee verantwoordelijk voor de slechte staat van de wegen.

De vriendelijkheid van de mensen blijft aanhouden; ik mag soms tijdens een stop mijn koffie zelfs niet meer betalen, een zakenman leidde me vandaag rond op de plaatselijke vismarkt, waar hij inkopen doet om die in het binnenland te verkopen. Kanyakumari komt in zicht; de volgende grote halte op mijn queeste ...

Dagenlang al zie ik de mensen kleurige bloemmotieven tekenen voor hun deur ter voorbereiding van Pongal. Dit oogstfeest wordt vooral in deze provincie gevierd. Nieuwe pongalpotten, waarin de rijst gekookt wordt tot hij overloopt, staan overal te koop; het is een tijd waarin de mensen oude zaken weggooien en nieuwe kopen. De zon wordt aanbeden. Ik praat over het feest met de mensen en het is me niet volledig duidelijk of het feest 4 dagen duurt zoals beschreven in LP of 1 dag.
Ik ben blij de grotere wegen opnieuw in te kunnen ruilen voor kleinere wegen, de grote wegen zetten mij alleen maar aan tot spoed om op mijn bestemming te raken. Vandaag kon ik opnieuw weer meer genieten, foto's nemen en met de mensen praten ...Enige km's voor Nagapattinam zag ik een festivalwagen met enkele muzikanten, ze trokken naar de tempel ter ere van Nataraja. Ik werd door hen gezegend met tika op het voorhoofd. Onder de bescherming van de machtige Shiva kan mij op deze vrijdag de 13de niets meer mis gaan ... Ik kwam te weten dat er overnachtingsmogelijkheid is in Villangini (spreek uit: bielange nie) en zo zit ik hier lekker aan de zee in plaats van (opnieuw) in een drukke stad. Lang leve de natuur!

Mammalapuram is inderdaad heel toeristisch, met mooie tempels en een strand. Ik kom hier in een goede periode, terwijl er een dansfestival aan de gang is. De drukte op de highway richting Pondicherry valt geweldig mee, misschien omdat het een tolweg is of omdat er in het binnenland een parallelle weg loopt. Na het binnenland met vaak slechte wegen is het asfalt hier heel goed. Het gaat dus lekker met de kilometers.
Pondicherry, mijn tweede halte, ademt nog de Franse sfeer - straatnamen in het Frans, de rode kepies van de politie en - niet onbelangrijk voor de hongerige fietser - een lekkere Franse keuken. Ik overnacht in een hotel verbonden aan een ashram, opgericht door Sri Aurobindo samen met een Franse, bijgenaamd 'The Mother'. Zij richtte later Auroville op, een 'utopische' internationale stad. Hoewel op alle kaarten en in reishandboeken vermeld, profileert de stad zich niet als toeristische bestemming en ik beslis ze niet te bezoeken. Wie een virtueel kijkje wil nemen: www.auroville.org.
Vandaag ben ik in Chidambaram, waar een belanrijke tempel staat, de Nataraja tempel.
Nataraja is de dansende vorm van Shiva en de gopurams (ingangspoorten) geven deze vormen weer. In de tempel zelf is het druk, gezien er een festival aan de gang is ter ere van Shiva. Chidambaram is anders een drukke stad, stoffig, lawaaierig, kortom een gewone Indische stad ... Hier zijn nog enkele andere toeristen die blijven logeren.

Van Kanchi scheiden mij slechts 70 km naar de oostkust van India. Ik kwam aan in de regen en start ook nu op een natte weg, waarbij de opgebroken stukken mijn fiets en sandalen een rode modderlaag bezorgen. Mogelijk kan ik aan de oostkust de waterdichtheid van mijn fietstassen testen. Het is een mooie rit, door groener landschap en met veel rijstvelden van licht- of donkergroene kleur. Vrouwen planten bosjes rijst in de paddy's. Na een20 tal km ontbijt ik, verse puri's met een lekkerzachte masala. Even verder kom ik in een stadje waar op een bergtop een tempel de stad overschouwt. Enige km's verder zie ik plots een bord: 'SPARSAM - community for people with a mental handicap'. Ik vind het na enig vragen in het heel klein dorpje nabij. Als ik binnenga, rent een van de kinderen juichend op mij af en neemt me bij de hand. Een staflid toont me enkele kamers waar de kinderen zijn en neemt me mee naar de coördinator, die me uitlegt wat het project inhoudt. Het is een gemeenschap, waarvan alle leden samenleven. Er leven 10 mensen met mentale beperking, enkele dorpelingen als zorgverlener en de coordinator. Het is een heel jong project, slechts een klein half jaar oud. Het is enorm moeilijk om fondsen te werven, de regering steunt dergelijke kleine projecten niet. Het opstarten gebeurde o.a. via een overkoepelende organisatie, meer info hierover is te vinden op www.pmtindia.org Alle hulp voor dit project is meer dan welkom!

Het dagje dat me naar Tirupathi bracht, kon tellen qua kilometers, maar was weer prachtig qua landschappen. In het vroege morgenlicht tekenen de bergen zich mistig af. Het gaat lekker in de voormiddag en ik heb een 100 km tegen 13u. Een avontuurlijk tochtje waarbij ik enkele malen door water moest waden en op zandweggetjes fietste. De resterende 20 km op de highway begin ik gelukkig met een mooie afdaling. Tirupathi is een stad die er bijna volledig op gericht is om de miljoenen bedevaartgangers te voeden en te transporteren naar de tempel in Tirumala. Het is er druk, er is van alles te koop en er zijn ook enkele mooie tempels. Ik neem de dag na aankomst een bus naar Tirumala, het is wel even verwarrend bij aankomst; de manier om in de tempel binnen te raken is niet makkelijk te vinden. Ik volg de massa en besef pas na een tijdje de consequenties van de enorme massa die deze tempel bezoekt. De mensen schuiven aan in rijen van enkele kilometers en dit duurt minimum 2, 3 uur. Op drukke dagen komen hier een paar honderduizend mensen, reken maar uit op jaarbasis. Tijdens festivals kun je soms wel een uur of 6 aanschuiven en vroeger, voor de organisatie met een tokensysteem zelfs enkele dagen. Alles draait om darshan, enkele ogenblikken in het sanctum, het heilige deel van de tempel, waar je de god vereert. Ik praat met enkele mensen, je kan ook een VIP ingangsticket kopen maar ook dat is niet zo makkelijk. Ik bekijk de mensen die naar het eind van de rij gaan. Velen hebben als betuiging van hun geloof hun haar afgeschoren, mannen, vrouwen en kinderen.
Wat heel raar is, is dat deze stad en deze tempel een van de hoogtepunten van de LP is, en ik hier nauwelijks een Westerling bespeur; de enigen zijn twee Engelsen die in Puttaparti wonen, die tellen dus eigenlijk niet mee. Ze hebben een privé taxichauffeur; die heeft net een paar uur vrij en tijd om een praatje te slaan met mij en wat rond te wandelen. Hij neemt me ook mee naar een heuvel om de stad en de tempel met zijn vergulde toren van bovenaf te zien.
Ik daal de meer dan 6000 treden, een 11 km lange pelgrimsroute af in het gezelschap van Naveen en zijn vriend, software-ingenieurs uit Chennai. Die beklommen vroeg in de morgen reeds blootsvoets deze heuvel om hun dharsan te bekomen en dalen nu op dezelfde manier af. Het mag gezegd dat deze mensen heel veel doen voor hun geloof! Ik ondervind ook nu weer de vriendelijkheid en gastvrijheid van de mensen.
Vanuit Tirupathi fiets ik naar Kanchipuram, een van de 7 heilige steden in India en de enige in het zuiden. Het is een mooie stad met ruime straten en heel wat tempels. Ik bezoek de oudste, uit de 6de eeuw,gebouwd uit zandsteen. Ik zie hier bij het inchecken in mijn hotel na lange tijd weer toeristen en ik betrap me erop dat ik hen met open mond sta aan te staren. De tocht over het Deccan plateau was een speciale ervaring, de steden waar ik kwam nauwelijks bezocht door een Westerling. Voor mij verandert het vanaf hier nu weer. Morgen bereik ik Mamallapuram aan de oostkust, naar het schijnt een drukke toeristische plaats.
Groetjes!

Na Hampi rij ik oostwaarts op het Deccan plateau met een ferme tegenwind. De hoogvlakte biedt soms landschappen die lijken op onze polders, maar er zijn ook heuvels en alleenstaande rotsformaties. Ik overnacht in de grotere steden omdat deze doorgaans betere hotels bieden. Na Bellary fiets ik Andhra Pradesh binnen, 4de staat. Ik maak hier 4 1/2 uur eerder dan jullie de overgang van oud naar nieuw mee (in mijn bed weliswaar).
Verder naar Anantapur fiets ik op mooie kleine weggetjes, op een enkele plaats maak ik van een 'shortcut' een omweg doordat ik verdwaal op de zandweggetjes, maar 't was toch schoone en leuk ... Ik buig wat af naar het zuiden om de tempel van Lepakshi te bezoeken. De pujari is heel vriendelijk; doet het volledige vereringsritueel en zegent bromzingend mijn voltallige familie met de bloemen en kokosnoot die ik mee heb, alvorens nog een praatje met mij te slaan. Het is een jonge gast, die lijkt op en blijkbaar leeft naar het voorbeeld van de perfecte man, zoals ze die hier honderden jaren geleden beeldhouwden uit de granieten pilaren. Hindupur valt goed mee, gewone, niet al te grote stad met goede faciliteiten zoals internet, ...
Ik ga van hieruit een dagje naar Bangalore, 100 km zuidelijker om een probleem met mijn cameralens te verhelpen. Het is zo'n beetje als het openbaar vervoer nemen in de Westhoek: het kost me 4 uur met de trein om er te raken en ik word 3 uur dooreengeschud op een bus tijdens de terugkeer.
Verder fietstend naar het oosten, richting Kadiri en Rayachoti worden de landschappen heel mooi, zoals de ochtendnevel die in de heuvels tussen de palmbomen hangt met de bergen als achtergrond. Het fietsen gaat ook heel vlotjes! Eerst dacht ik dat dit aan mijn pistekitten loog, maar gaandeweg realiseer ik me dat ik aan het afdalen ben van het Deccan plateau, een goeie compensatie van de tegenwind. Het wordt ook weer warmer en ik zal weer kamers met airco mogen nemen ... Als alles goed gaat kom ik morgen aan in Tirumalai, waarschijnlijk het drukstbezochte pilgrimscentrum ter wereld.

Nabij Hampi vind je de ruines van Vijayanagar, vroegere hoofdstad van een groot Hindoerijk uit de 13de eeuw. De tempels werden gebouwd in het indrukwekkende landschap van granieten rotsblokken, die hier met kwistige hand lijken rondgestrooid. Het moet prachtig geweest zijn in die tijd! Ook nu nog zijn ze indrukwekkend, vele zijn nog goed bewaard gebleven, andere zijn slechts ruines. De hoofdstraat van het 'Sacred Centre' is een toeristische trekpleister en restaurantjes, internetshops en wisselkantoren rijgen zich hier aaneen. Backpackers zoeken een van de weinige hotelletjes hier om hun last af te kunnen gooien, toeristen uit een toerbus luisteren naar een Indische gids. Ik fiets twee dagen rond in dit uitgestrekte complex, de tweede dag met iemand van Bangalore. Hij weet veel van de tempels en vertelt er graag over; we wisselen ervaringen uit over onze landen en cultuur. Het wordt een prachtig dagje. Elke tempel vertelt wel een verhaal en ik luister naar Krisnah, die mythes uit de Ramayana vertelt of andere wetenswaardigheden, zoals de techniek om rotsblokken te splijten. Men stak hout in de gaten, overgoot die met water en door de zwelling spleten blokken van tonnen groot. Verbluffend!
De tempels zijn ook prachtig gebouwd, aardbevingsbestendig en met 'wiskundig correcte' verhoudingen. Konden we maar even met de teletijdmachine terugkeren om deze prachtige samenleving te observeren.
Ik verlaat Hampi via kleinere wegen, door het zelfde prachtige landschap, maar met steeds minder kinderen die mij "Hey English! Pen?" toeroepen.

In Goa zijn de ijzerertsmijnen talrijk en dat zal je geweten hebben. Highway 4A richting Karnataka was dan ook een hel. Fietsen op een weg vol rood stof, met vrachtwagens die trouw hun motto "horn OK please" volgen en elkaar doubleren in de bocht, is dan ook geen lolletje! Het duurde een tijdje eer ik hier aan kon ontsnappen, maar het contrast was dan opnieuw groot: een tochtje op een dust road door de jungle en later via kleine weggetjes binnendoor bracht me in Dandeli. De plaatselijke postbode was zo vriendelijk me een kaartje te tekenen en met wat zoekwerk vond ik mijn weg.

Van Dandeli naar Dharwad, waar ik de bus zou nemen naar Hospet, had ik een makkelijk tochtje verwacht, maar de wind en een weg als een kaas vol gaten beslisten er anders over. Ik deed een goeie vijf uur op de 60 km. Het was dan ook al laat en donker als ik aankwam in Hospet, ik moest wachten op een koelie om mijn fiets van het dak te halen (de bus had geen trap naar het dak). Het busstation stonk naar urine van de mannen die in de goot pissen en ik was blij dat ik op zoek kon naar een hotelletje. Nergens plaats! Overal:"Sorry, sir!" Eindejaar is blijkbaar ook voor Indiers een heel populaire tijd om te reizen en hun land te bezoeken. Ik vond enkel een hok met een hoop vuile lakens op een groezelige matras gegooid en een douche (lees "bucket") in een hokje op de gang. Op dat moment was er geen elektriciteit en ik weet niet of het er daardoor beter of slechter uitzag ...Zo wanhopig was ik nog niet en ik vond gelukkig een betere slaapgelegenheid nabij het station.

De volgende dag fietste ik 13 km naar Hampi, volgende grote bezienswaardigheid van mijn reis.

Panjim, de hoofdstad van het kleine deelstaatje Goa, is voor mij niet zo speciaal. Het is een drukke, lawaaierige stad, op een buurtje na, waar wat hotelletjes zijn en er enige sfeer hangt in de smalle straatjes. Portugese invloed bracht hier een Christelijke sfeer. In Old Goa zijn dan ook enkele bekende (werelderfgoed) kerken te vinden. Ik bezocht die, een ritje van 10 km met de fiets en toerde dan nog wat rond op kleine weggetjes. Dezelfde dag fietste ik tot Bogmali Beach, waar verrassend veel Westerse toeristen zaten.
Goa heeft nog prachtige stranden, maar na mijn mooie ervaringen in Konkan besluit ik de 23ste een vervroegde kerstavond te vieren en dan verder te gaan.
Landinwaarts tot Molem kon ik de HW bijna niet vermijden. De drukte viel hier echter nog mee. Hoogtepunt van Goa was voor mij het wildpark Baghwan Mahaveer nabij Molem. Na aankomst bezocht ik het park- met de fiets! Ook de eerste keer dat ik rondfiets in een wildpark, ik zag er enkele gaurs (wilde koeien) en verder veel mooie zichtjes. De andere dieren (lynxen, cobraslangen enz, hielden zich netjes verborgen). Ik bleef hier een dagje en deed een trektocht; een stevige klim naar Sunset Point. Ik maakte ook nog een mooi fietstochtje naar een 13de eeuwse tempel waar ik in het bijzijn van een toerbus Zweden bloemen en wierook offerde aan Ganesh.
Na Maharashtra en Goa fiets ik nu de derde deelstaat binnen, Karnataka. Het is spijtig dat er zoveel verschillende talen zijn. De voertaal Hindi wordt in het zuiden niet zoveel gesproken en er staat zelfs geen korte zinnenlijst in mijn reisgids. Gelukkig spreken veel mensen Engels, en kan ik - via veel vragen - mijn route beter bepalen. Tot daar deze blijde boodschap. Ga nu allen heen in vrede.

Wat een contrast! Nadat de ferry me in een goed uur overgezet heeft van de toeristenwijk Colaba, start ik mijn fietstocht op rustige, door bomen overschaduwde wegen. Doorgaans goed asfalt onder de wielen, soms iets minder in de dorpjes, weinig verkeer en een prachtig gevarieerd landschap. Murud, mijn eerste halte is een mooi authentiek stadje. Ik rust er een dagje uit en bezoek fort Janjira, oninneembaar op een eiland gebouwd. De overzet in een vissersbootje met oud zeil is een extra attractie: met 20 vrouwelijke studenten uit Pune. Gelach, ambiance en zingen. Om uit het wankele bootje in een stevige golfslag op de trappen te springen is een andere bron van vermaak. Het fort zelf is indrukwekkend, al resten er slechts ruines. Op de top kun je volledig rondkijken. In het terugkeren heb ik minder geluk en vlieg in de boot voor de mannelijke studenten; ze trekken en duwen om het eerst in de boot te raken. Ook bij hen is het echter ambiance en gezien we al verbroederd en wat verteld hebben vragen ze me een Vlaams liedje te zingen. Het enige dat me op dat moment te binnen wil schieten, is Kortjakje en als ik dat ten berde breng, ben ik blij dat niemand me verstaat.
De volgende dagen zijn puur fietsplezier op prachtige wegen. In Hari Hareshwar bezoek ik een mooie tempel. De aanbidding van de mensen aan hun hindoegoden is mooi om te zien. Je kan ook helemaal rond deze tempel, een trap leidt rond een rots naar de zee aan de andere kant. Daar aanbidden mensen een natuurlijk fenomeen dat ze een goddelijke betekenis gaven. Verder gaand kom je aan het strand; de veelkleurige sari's van de vrouwen leveren een mooi beeld op.
Ik blijf de kust volgen afgezien van een dagje dat ik verkeerd reed en de bergen inzat. In Guhagar overnacht ik in een privaat huis (soort bed and breakfast). Een hele vriendelijke familie, ik mag bij hen aanschuiven aan tafel en ze leren me eten op de Indische manier met de rechterhand. Er is een gemoedelijke sfeer en het is, strikt vegetarisch, nog heel lekker ook.

De rit naar Ganpatipule biedt opnieuw alles: heel authentieke dorpjes, vrouwen die water putten en met op elkaar gestapelde ketels op het hoofd de weg afsnijden door de heuvels, spelende kinderen aan de huizen: kleine hutjes of huizen in leem ... Ik bezoek een school in een klein dorpje, krijg een rondleiding en ze trommelen de drie klassen op voor een foto voor de school. In Hari Hareshwar had ik het strand voor mij alleen, hier trekt het witte zand meer volk. Plezant om te genieten van een kokosnoot en naar de zonsondergang te kijken. Alles verloopt dus prima, behalve dat vermoeidheid door enkele slechte nachten en jetlag me een keelontsteking annex bronchitis bezorgd hebben. De kleine weggetjes aan de kust raakten langzaam op en ik nader onherroepelijk Highway 17. Hoewel niet veel breder dan de andere wegen zit er wel tientallen malen meer verkeer op, niet echt mijn tand en dus bus ik naar Panjim, hoofdstad van Goa. Ik kan hier ook zo enkele dagen rusten. Terwijl ik dit typ passeert een stoet mensen met rode mutsen, ze zingen kerstliedjes begeleid door een gitaar ... De kerstsfeer is hier al goed voelbaar in het Christelijke Goa! Voor jullie allen dan ook een zalige kerstboom toegewenst. Bedankt voor de mailtjes, hou me op de hoogte van het leven in Belgie. Uw fietser van dienst,

Zie je wel dat de 13de geen ongeluksdag is; ik had alleen maar een lekke band bij vertrek van thuis naar 't station, verder is alles goed verlopen ... Als het rond Londen nog zwart zag van de rook hebben we er niet veel van gemerkt, maar tijdens de taxirit van de luchthaven naar Kolaba heb ik me wel goed kunnen verwarmen. Met de ramen open was de warmte van het asfalt, de benzinewalmen en het getoeter bijna tastbaar - en 't duurde zo lang!

In Mumbai is het moeilijk om enkele minuten alleen rond te lopen: of je geen ballon wil kopen van een paar meter groot, postkaartjes enz ... Aan de Gateway of India stikt het van het volk. Ik neem hier morgen de ferry naar Mandwa om van daaruit de eerste etappe te beginnen.

De fiets is alleszins al goed aangekomen, ikzelf kan wat rust gebruiken, maar dat is hopelijk morgen in orde. Groetjes en hou jullie haaks.

Met dank aan de mensen die me hierbij hielpen via telefonische contacten, reisverslagen via mail enz …

Vertrek op 13/12/05 (jawel) met British Airways naar Bombay.
Gewoontegetrouw dient de stad van aankomst zo vroeg mogelijk verlaten om de fietsreis te beginnen. Eventueel nog enkele voorbereidingen, de bezienswaardigheden zijn echter voor later.
Bombay-Goa: langs de kust via kleinere wegen en door rustige dorpjes zoek ik mijn weg naar het zuiden. Waarschijnlijk verlaat ik na enkele dagen de kust (die hier trouwens ook al heuvelt) en klim ik de Western ghats in, op zoek naar hillstations …
Goa is een plaats om enkele dagen te blijven plakken. Vandaar wil ik verder oversteken naar de oostkust. Misschien doe ik Tirumala aan, het grootste pilgrimscentrum van het land.
Langs Pondicherry gaat het met de wind in de rug naar Kanyakumari, zuidpunt van India. Hoe het vanaf hier verder gaat, zie ik nog wel. Kochi, de backwaters van Kerala en de Nilgiri hills staan alleszins ook op mijn verlanglijstje. Terugkeren naar Mumbai doe ik misschien met de trein of per boot.